گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا می کنم

 من دوباره اومدم من بریتنی ام

ببخشید دوستان من به خاطر تصادفی که کرده بودم مدتی بود بیمارستان بودم الانم خیلی خوشحالم که دوباره تونستم ببینمتون و نظرات خوبتون رو بخونم از همتون ممنونم رها جان از تو هم ممنونم که این مدت  وبلاگم رو آپ کردی

راستش امروز تولدمه اینم کیک تولد 

همتونو دوست دارم

خدایا زود تر بریتنی رو شفا بده

منتظرم باشید خداحافظ

رها

ممکنه دیگه آپ نکنم دیگه از دنیا ی وبلاگ نویسی برم بیرون دیگه آپ کردن تو این وبلاگ فایده ای نداره ازهمه دوستای خوبم که اومدن تو این وبلاگ نظر دادن ممنونم و می خوام بگم خیلی دوستتون دارم

برام دعا کنین آخه یه مشکلی برام پیش اومده  

دیگه نمیتونم چیزی بگم که الان که پشت کامپیوتر نشتم چشام پر از اشکه ونمیتونم گریه کنم

همتونو دوست دارم

اگه مشکلم حل بشه دوباره میام و برای همیشه اینجا میمونم

خداحافظ شاید برای همیشه

 ولنتاینتون مبارک

من برای یکی یه نامه عشقولانه نوشتم ببینید قشنگه

با من بگو تا كيستي, مهري بگو, ماهي بگو؟
خوابي؟ خيالي؟ چيستي؟ اشكي؟ بگو, آهي؟ بگو
راندم چو از مهرت سخن گفتي بسوز و دم مزن
ديگر بگو از جان من, جانا چه مي‌خواهي بگو؟
گيرم نمي‌گيري دگر, زآشفته عشقت خبر
بر حال من گاهي نگر, با من سخن گاهي بگو
اي گل پي هر خس مرو, در خلوت هر كس مرو
گويي كه دانم, پس مرو گر آگه از راهي بگو
غمخوار دل اي مي نيي, از دردو من آگه نيي
ولله نيي, بالله نيي, از دردم آگاهي بگو
بر خلوت دل سرزده يك ره درآ ساغر زده
آخر نگويي سرزده, از من چه كوتاهي بگو؟
من عاشق تنهايي‌ام سرگشته شيدايي‌ام
ديوانه‌اي رسوايي‌ام, تو هرچه مي‌خواهي بگو
بازآ كه چون برگ خزانم رخ زردي‌‌ست
با ياد تو دم ساز دل من دم سردي‌ست
گر رو به تو آورده‌ام از روي نيازي‌‌ست
ور دردسري مي‌دهمت از سر دردي‌ست
از راهروان سفر عشق درين دشت
گلگونه سرشكىست اگر راهنوردى ست
در عرصه انديشه من با كه توان گفت
سرگشته چه فريادي و خونين چه نبردى ست
غمخوار به جز درد و وفادار به جز درد
جز درد كه دانست كه اين مرد چه مردي است
از درد سخن گفتن و از درد شنيدن
با مردم بىدرد نداني كه چه دردي است؟
چون جام شفق موج زند خون به دل من
با اين همه دور از تو مرا چهره زردي است

باز امشب اي ستاره تابان نيامدي

باز اي سپيده شب هجران نيامدي

شمعمم شكفته بود كه خندد به روي تو

افسوس ، اي شكوفه خندان نيامدي

زنداني تو بودم و مهتاب من چرا

باز امشب از ديچه زندان نيامدي

با ما سر چه داشتي اي تيره شب كه باز

چون سر گذشت عشق به پايان نيامدي

شعر من از زبان تو خوش صيد دل كند

افسوس ، اي غزال غز لخوان نيامدي

خوان شكر به خون جگر دست مي دهد

مهمان من ، چرا به سر خوان نيادي؟

گيتي متاع چون مَنَش آيد گران به دست

اما تو هم به دست من ارزان نيامدي

صبرم نديدهاي كه چه زورق شكسته اي ست

اي تخته ام سپرده به طوفان ، نيامدي

در طبع شهريار ، خزان شد بهار عشق

زيرا تو خرمن گل و ريحان نيامدي

شبي بي حوصله رفتي دعا كردم كه برگردي

چه بيهوده دلم را مبتلا كردم كه بر گردي

زير اين طاق کبود

يکی بود يکی نبود

مرغ عشقی خسته بود

که دلش شکسته بود

اون اسير يه قفس

شب و روزش بی نفس

همه آرزوهاش

پر کشيدن بود و بس

تا يه روز يه شاپرک

نگاشو گوشه ای دوخت

چشمش افتاد به قفس

دل اون بد جوری سوخت

زود پريد روی درخت

تو قفس سرک کشيد

تو چشم مرغ اسير

غم دلتنگی رو ديد

ديگه طاقت نياورد

رفت توی قفس نشست

تا که از حرفای مرغ

شاپرک دلش شکست

شاپرک گفت

که بيا تا با هم پر بکشيم

بريم تا اون بالاها

سوار ابرا بشيم

يه دفعه مرغ اسير

نگاهش بهاری شد

بارون از برق چشماش

روی گونش جاری شد

شاپرک دلش گرفت

وقتی اشک اونو ديد

با خودش يه عهدی بست

نفس سردی کشيد

ديگه بعد از اون قفس

رنگ تنهايی نداشت

توی دوستی

شاپرک ذره ای کم نمی ذاشت

تا يه روز

يه باد سرد ميون قفس وزيد

آسمون سرخابی شد

سوز برف از راه رسيد

شاپرک يخ زدو يخ

مردوموندگار نشد

چشماشو رو هم گذاشت

ديگه اون بيدار نشد

مرغ عشق

شاپرک رو به دست خدا سپرد

نگاهش به آسمون

تا که دق کردش و مرد.

غزل گريه سروديم و به دريا گفتيم

عاشقان يکسره مردند به شبها گفتيم

خاطرات زندگي را بردند به دنيا گفتيم

مجنون زغم مردوبه ليلي گفتيم

زنده ها را به خون کشيدند به مرده ها گفتيم

ستاره ها را يکجا کشتند به ماهان گفتيم

در دل عاشق ما خون مي جوشد به معشوق گفتيم

اما صد افسوس گوش شنوا نیست به کی ماگفتیم

برای عشق گریه كن ولی به كسی نگو. برای عشق

مثل شمع بسوز ولی نگذار پروانه ببینه. برای عشق

پیمان ببند ولی پیمان نشكن. برای عشق جون خودتو

بده ولی جون كسی رو نگیر. برای عشق وصال كن

ولی فرار نكن. برای عشق زندگی كن ولی عاشقانه

زندگی كن. برای عشق بمیر ولی كسی رو نكش.

برای عشق خودت باش ولی خوب باش

وفتی که ماه سراغ تو              از شب عاشق بگیره

پروانه خندون بوسه از               لب شقایق بگیره

وقتی که دختر فقیر                 عاشق شهزاده بشه

از قلب آسمون عشق              معجزه ای زاده بشه

به این اتاق سرد من                نور ه که تابش میکنه!

آفتاب عشق تو یخه                 دوری رو آبش میکنه

وقتی که از یادت نره                عطر خوش بنفشه ها

راه من و نبندی و                    عاشقی باشه بین ما

وقتی که اسم خوب تو             خون به رگ ترانه شه

برای شاعری فقط                  یه حرف عاشقانه شه

به این اتاق سرد من               نور ه که تابش میکنه!

آفتاب عشق تو یخه                دوری رو آبش میکنه

من هستم و یه آسمون          یه رد پای خواستنی

تو معنی آرامش و                  تو خود حس بودنی

شعر تو پر پر میکنی؟              وقتی که بی صدا برم؟

گم بشم و با ناله هام             به شهر قصه ها برم؟

در دادگاه عشق ... قسمم قلبم بقاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد و سپس محکوم شد به تنهایی و مرگ کنار چوبه دار از من خواستند  تا آخرین   خواسته ام را بگویم و من گفتم : به تو بگویند ... دوستت دارم .

كاش قلبم درد پنهاني نداشت

 چهرهام هرگز پريشاني نداشت

كاش مي شد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت

الو سلام منزل خداست؟

 اين منم مزاحمي که آشناست

هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است

ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست

 شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است

 به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟

 الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد

خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟

 چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر صداي من چطور؟

 خوب و صاف و واضح و رساست؟

 اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم شنيده ام

 که گريه بر تمام دردها شفاست

چرازندگی دیگه مثل بچگیا قشنگ نیست ؟

 چرا دیگه نمی تونم از ته دل بخندم ؟

چرا دیگه نمی تونم به زندگی خوشبین باشم؟

چرا دیگه از همه چی متنفرم ؟

چرا دیگه کسی رو تو جاده زندگی نمی بینم ؟

چرا تو همه لحظات تنهایی هیچکس نمی گه چرا تنهایی ؟

چرا آدما مثل قدیما برای آدما ی دیگه اشک نمیریزن ؟

ای کاش می تونستم دوباره بخندم...

ای کاش می تونستم  به زندگی زیبا فکر کنم  ...

ای کاش آیندم رو قشنگ و لذت بخش کنم ...

ای کاش زندگیم پر از ای کاش نبود ...

بازم میگم ای کاش بهانه ای برای ای کاش نباشد ...

تظاهر به آرام بودن ،نديدن ،نفهميدن ،نخواستن ودوست نداشتن

چقدر بی کسی سخت بود ،نمی دونستم سرم رو رو شونه کی بزارم و  گريه کنم.

چقدر نفهميدن سخت بود زمانی که می فهمیدم به بازی گرفته شده ام .

چقدر آرام بودن سخت بود زمانی که فريادم توی حنجره ام جمع شده بود.

چقدر بی قفسی سخت بود واسه منی که عادت کرده بودم به قفس .

چقدر آزادی سخت بود توی اين روزگار وحشی .

چقدر خودم بودن سخت بود زمانی که  همه ازم می خواستن خودم نباشم.

چقدر زنده بودن سخت بود وقتی دليلی برای اون نداشتم.

چقدر انسان اين زمانه بودن سخت بود...

با عرض سلامي به بلندي بيل، به محكمي كلنگ، به گردي استمبلي، به سرعت فرغون،به انعطاف پذيري طناب، به لبريزي دوغآب، به سفيدي سيمان، به صافي ماله، به وسعت بشكه، به معرفت عمله، به قدرت كارگر، به ظرافت گچ كار، به لطافت معمار، به شجاعت صاحب كار، به رشادت مهندس، به صلابت جوشكار و به محبت صافكار.

تولد تولد تولدم مبارک

امروز وبلاگم یک ساله شد .

به من گفتن که دل دریا کن ای دوست

همه دریا از آن ما کن ای دوست

دلم دریا شد و دادم به دستت

مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

کنار چشمه ای بودیم در خواب

تو با جامی روبودی ماه از آب

چو نوشیدم از آن آب گوارا

تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

من از همه شما می خوام که اگه براتون مقدور جواب این سوال را برام به این ایمیل بفرستید .يا در نظر دهيد همين قسمت بنويسيد.

BRITNY_SHINING@YAHOO.COM

تنهايي يعني چي ؟ چه كسي واقعا تنهاست؟

همون بهتر كه چـــــشمات وا بـــــمونه       كه مــــــاه غـــــصه ش نشه تنها بيــــــداره

لالالالا نــــــخواب بازم ســـفر رفـــت        نمــــــيدونم به كــــارون يا خزر رفـــــــت

فقــــط دردم ايـــــنه مثـــــــل هـــميشه        بـــــدون اطــــلاع و بـــــي خـبر رفـــــــت

لالالالا نــــــخواب ميدونـــه جنگــــــه        دست هر كـــــــي مــــي بيني يــه تفنگــــه

يـــــــه عــــمر دور چشماش گشتم اما        نفهــــميـدم كه اون چشــــما چــــه رنـگـــه

لالالالا نــــــخواب زنـدونـــه دنــــيـــا        ســـــر نــــاســـازگـــاري داره بــــا مــــــا

بشيـن بــازم دعــا كن واســه اون كــه       مــــــا رو ايـــــنجا گــــذاشت تنهاي تــنــها

لالالالا نـــــخــــــــواب اون راه دوره        خدا مــي دونه كــــه حـــالــش چــه جـوره

تـوي خلوت مي گم اينجا كـسي نيست        خداييــش كـــــه دلــــم خيـــلي صــــــبوره

لالالالا نـــــخواب تـيـره ست چراغـم        مـثـله آتــــش فــــشون ميــمونه داغـــــــــم

به جونه گــــلدونا كم غصه اي نيسـت        هـــزار شـــب شــد نيومد بــــاز ســراغــم

لالالالا نخـــواب خواب كه دوا نيست        دل ديــــونه داشتــن كـــه خـــطا نـيـســــت

ميگن دسـت از سرش بـردار، نـميشه        آخــه عــاشق شــدن كه دست ما نـيـســــت

لالالالا نخـــواب تـنـها مـــيمـــونـــــم        كـمـك كــــن قـــدر چــــشمـات رو بــدونـم

چـــــرا چـــشمات پـر خـشم عــزيزم؟       مـــگه مـــن مـــثل اون نـــــــامـــهربـونـم؟

لالالالا نــــخواب مــــاه و نــــگاه كن       مــــن اسفند و مــــيارم تــــــو دعــــا كـــن

بـــــگو بــرگرده پــيـش مـــا بـمـونــه       كـــتاب حـــافظ و بــــردار و وا كـــــــــــن

لالالالا نــــخواب ســـــرما تـــــو راه       هـمـيـشه عـــــــمر خــوشبختي كــــــــــوتاه

مـــيگن بــــا يــــه فرشته اونو ديــدن        دروغــــه جــــــون دريــــــا اشـتـبــــــــــاه

لالالالا نــــخواب تلـــخه جــــدايــــي        كمـــــر خـــــــم مــــيشه زيــــر بي وفــايي

تو بـيـدار بـاش هـــمه تو خواب نازن        بـــراي كـــــــي بخونــم پــــس لالايــــــي؟

لالالالا نــــخواب تــــــنـهايـــي زرده        اگـــــــه طـــــــولاني شـــــه مـثـله يه درده

اگـــــه چـشـم انـتـظار باشي كه هيچي       دروغ مــــيگي بــــه دل كــــه بــر ميگرده

لالالالا نــــخواب اشــــكـــــــت زلاله       مـثـله بـــــارون پـــــاي نـــــــــــخل وصاله

من وتو هم شب و هـم قلب وكـشـتـيم       ولـي اون چـي؟ چـقـدر اون بــــــــــي خياله!

لالالالا نــــخواب دنـــــيـا خـسـيـســه       واســـــــه كــــم آدمـي خــــوب مـــي نويسه

يكي لبهاش تو خوابم غرق خنده ست        يكي پلاكهاش تو خوابم خــيس خـــــــــيسه

لالالالا نــــخواب عــــــاشق يه سيبه        هـمـيـشـه سـرخ و تـــــــب دار و غــــريبه

تا اون بالاست رسيده ست اماتنهاست       پـايـيـن هـــم كــــه بـيـفـتـه بــــي نـصـيـبـه

لالالالا نــــخواب ايـــــنجا سيـــــاهي       پــــــر امـــــــا تـــو تــــنگ قـصـه مـاهـي

اوني كه مـاهـا رو بيـدار نگـه داشت       الهــــي خـواب بـــــــاشه حـــــالا الهـــــــي

لالالالا نــــخواب تا اون بـــــــخوابه       بـشـيـن ايـنـقـدر كــــــه تـا خـورشيـد بـتابه

زمـونــي كـــه يـقـيـن كـردم بيدار شد       بـــــخواب بـــا يـــــاد عـكـسي كه تو قابـه

لالالالا بــــخواب بـيـداره حــــــــــالا       ديـــــگه بـــــايد بــــخــوابي پــــــس لالالا

بـــــخواب ديگه تو مي توني بخوابي       بـبـيـن خــــــــورشيد اومــــد بـالاي بــــالا

لالالالا ايـــــنــــم بــــود ســــرنوشتم       ايــــن از امـــــروزم و اين از گـــذشـته ام

نمي خوابم تا تو بـرگـردي يــك روز       مـــنم خـواب رو واسـه اون روز

حس عزیزیست که چشمان تو

              روی تن قصه ی من می خزد

                               جام ترک خورده ی جان مرا

                                                لب به لب جام خودش می زند                         

                                                                    کاش که تنها تو بخوانی مرا

                                                                                     جان خودت کاش بدانی مرا

                                                                                                      زمزمه ام را بشناسی هنوز

                                                                                         کنج حریمت بنشانی مرا

                                                                         نام مرا قصه ی تو یاد کرد

                                                       روح مرا عاشقیت شاد کرد

                                      بعد به اندازه ی تنهاییَم

                    فاصله ها آمد و بیداد کرد!

  رفتی و صد قافیه را باختم

                   تا به فراموشی تو تاختم

                                      آنقدَر از غصه شکستم که تا

                                                      کار دلم را و تو را ساختم 

                                                                      حال که در وادی خاموشیَم

                                                                                            در به در شهر فراموشیَم

                                                                                                         باز تو می آیی و با یک نگاه

                                                                                      می بری از عقل به مدهوشیَم

                                                                      باز تو هستی و دعا می کنم

                                                      شور در این قصه به پا می کنم

                                   تا که ((تو))را باز نگیری ز ((من))

              با دل رسوای تو تا می کنم

زندگیَم! جان من و جان تو

             من شده ام دست به دامان تو

                                   کاش دعایم بشود مستجاب:

                                                  هستیِ ((ما هم)) همه قربان تو!

**اگه پسرا نبودن کي مامانا رو دق مي داد؟

 **اگه پسرا نبودن کي خونه رو مي کرد باغ وحش؟

**اگه پسرا نبودن تو دانشگاه استاد کيو ضايع مي کرد؟

** اگه پسرا نبودن دخترا به چي مي خنديدن؟

** اگه پسرا نبودن دخترا کيو سر کار مي ذاشتن؟

** اگه پسرا نبودن دخترا کيو تيغ مي زدن؟

** اگه پسرا نبودن کي تو کلاس مي رفت گچ مي ياورد؟

**اگه پسرا نبودن کي اشغالا رو مي ذاشت جلوي در؟

** اگه پسرا نبودن کي نمره هاش هميشه تک بود؟

**اگه پسرا نبودن دخترا اوقات فراغت نداشتن .

 **اگه پسرا نبودن ما تو اين وبلاگ چي مينوشتيم.........

گضنفر جان سلام! ما اينجا حالمام خوب است. اميدوارم تو هم آنجا حالت خوب باشد. اين نامه را من ميگويم و جعفر خان کفاش برايد مينويسد. بهش گفتم که اين گضنفر ما تا کلاس سوم بيشتر نرفته و نميتواند تند تند بخواند،‌ آروم آروم بنويس که پسرم نامه را راحت بخواند و عقب نماند.

 وقتي تو رفتي ما هم از آن خانه اسباب کشي کرديم. پدرت توي صفحه حوادت خوانده بود که بيشتر اتفاقا توي 10 کيلومتري خانه ما اتفاق ميافته. ما هم 10 کيلومتر اينورتر اسباب کشي کرديم. اينجوري ديگر لازم نيست که پدرت هر روز بيخودي پول روزنامه بدهد. آدرس جديد هم نداريم. خواستي نامه بفرستي به همان آدرس قبلي بفرست. پدرت شماره پلاک خانه قبلي را آورده و اينجا نصب کرده که دوستان و فاميل اگه خواستن بيان اينجا به همون آدرس قبلي بيان.

آب و هواي اينجا خيلي خوب نيست. همين هفته پيش دو بار بارون اومد. اوليش 4 روز طول کشيد ،‌دوميش 3 روز . ولي اين هفته دوميش بيشتر از اوليش طول کشيد

گضنفر جان،‌آن کت شلوار نارنجيه که خواسته بودي را مجبور شدم جدا جدا برايت پست کنم. آن دکمه فلزي ها پاکت را سنگين ميکرد. ولي نگران نباش دکمه ها را جدا کردم وجداگانه توي کارتن مقوايي برايت فرستادم.

پدرت هم که کارش را عوض کرده. ميگه هر روز 800،‌ 900 نفر آدم زير دستش هستن. از کارش راضيه الحمدالله. هر روز صبح ميره سر کار تو بهشت زهرا،‌ چمنهاي اونجا رو کوتاه ميکنه و شب مياد خونه.

ببخشيد معطل شدي. جعفر جان کفاش رفته بود دستشويي حالا برگشت.

ديروز خواهرت فاطي را بردم کلاس شنا. گفتن که فقط اجازه دارن مايو يه تيکه بپوشن. اين دختره هم که فقط يه مايو بيشتر نداره،‌اون هم دوتيکه است. بهش گفتم ننه من که عقلم به جايي قد نميده. خودت تصميم بگير که کدوم تيکه رو نپوشي.

اون يکي خواهرت هم امروز صبح فارغ شد. هنوز نميدونم بچه اش دختره يا پسره . فهميدم بهت خبر ميدم که بدوني بالاخره به سلامتي عمو شدي يا دايي.

راستي حسن آقا هم مرد! مرحوم پدرش وصيت کرده بود که بدنش را به آب دريا بندازن. حسن آقا هم طفلکي وقتي داشت زير دريا براي مرحوم پدرش قبرميکند نفس کم آورد و مرد!‌شرمنده.

همين ديگه .. خبر جديدي نيست.
قربانت .. مادرت.

راستي:‌گضنفر جان خواستم برات يه خرده پول پست کنم، ‌ولي وقتي يادم افتاد که ديگه خيلي دير شده بود و اين نامه را برايت پست کرده بودم.

خيلي باحال بود نه نظر يادت نره